In België startte Covid-19 op 3 februari 2020 en sindsdien staat de wereld op zijn kop. Zo ook mijn vrijwilligerswerk, want door de komst van het virus werd alles voor lange tijd stilgezet of gesloten. België ging in "Lockdown" en dit voor lange tijd. Hierna een opsomming van mijn bezigheden als vrijwilliger :
- Voorlezen in het Revalidatieziekenhuis Inkendael : één keer per maand.
- Voorlezen in de bibliotheek van onze gemeente : om de drie maanden, meestal op woensdagnamiddag.
- Nederlandse les geven aan anderstaligen : elke donderdagnamiddag. Door plaatsgebrek in de lokale school gebeurt dit in het Huis van het Kind.
- Leesmoeke in de Sint-Lutgardisschool : elke vrijdagnamiddag.
- Dienst in de kinderruilwinkel : twee keer per maand, meestal op maandag
Door het virus werden al deze activiteiten afgelast. In het begin vond ik dat niet erg; integendeel want werken als vrijwilliger betekent automatisch verplichting, drukte en stress. En dat viel nu allemaal weg. Bovendien was het lente en dus goed weer en dus wandelweer. En laat wandelen nu net mijn grootste hobby zijn, vooral in autoluwe gebieden, langs vijvers en kanalen, in stilte met alleen het geluid van de natuur en het gezang van de vogeltjes, het geloei van de koeien,... 😍
Naast wandelen deed ik sport binnenskamers zoals fietsen op mijn hometrainer en een heleboel buikspieroefeningen maar na een tijdje werd ik rusteloos en begon ik te denken aan de ruilwinkel en de wissel die voor de deur stond. De wissel betekent dat de winterkledij wordt vervangen door de zomerkledij. Dat betekent ook heel veel werk en dat kan enkel gebeuren als de winkel gesloten is. Ik vatte dus de koe bij de horens en vroeg aan mijn collega/vriendin Sonia of zij het zag zitten om die wissel samen te doen. We zouden elk om beurt één of twee keer per week werken. We begonnen op 31 maart en na zes weken, op 23 april, waren we klaar, net op tijd voor de heropening van de winkel.
In september gaf de regering toestemming om alle activiteiten te hervatten, mits het handhaven van bepaalde voorzorgsmaatregelen : anderhalve meter afstand houden; mondmasker verplicht; veelvuldig handen wassen met zeep, weinig contact, enz...
Ik gaf dus weer les aan anderstaligen maar om de veiligheidsmaatregelen te kunnen handhaven moesten mijn cursisten opgesplitst worden in twee groepen.
Mohammad (12) en Rayyan (10) - de kinderen van Amira, die tevens Nederlands volgt in mijn groep - kregen ook bijles want zij hadden het broodnodig.
Oktober kwam eraan en België zat voor de tweede keer in Lockdown. De ruilwinkel werd weer gesloten en de zomerkledij maakte plaats voor de winterkledij. Af en toe kregen Sonia en ik hulp van Amira, Irène of Martine. Voor de rest geen lessen meer, geen leesmoekes, niks meer...
Op 2 november begon de herfstvakantie en die werd verlengd tot en met 15 november. Ik besloot dan maar om mijn anderstaligen te onderrichten via WhatsApp en dit, voor de hele duur van de 'Lockdown'.
Dat gaat zo : één keer per week krijgen de cursisten opdracht om 5 à 10 vragen uit "Het verhaal van Mariam" te beantwoorden. Ze hebben de hele dag tijd om correcte, hele zinnen te geven op vragen die ik stel uit pagina's die zij moeten instuderen. De antwoorden worden enkel aan mij gericht en niet in de groep want de ene is al slimmer als de andere. Het is logisch dat de cursisten de antwoorden van de anderen niet mogen zien.
Daarnaast geef ik bijles aan Mohammad en Rayyan. Tijdens de "Lockdown" en in de schoolvakanties krijgen ze drie keer per week en tijdens de schooldagen één keer per week. We doen dat via Skype (zie hieronder) en om het niet af te leren doet Amira mee.
Dat gaat zo : om beurt lezen ze een fragment uit "De Heksen" van Roald Dahl. Dan volgt een dictee van het fragment en nadien herleest elk om beurt luidop de geschreven tekst. Ik let op de juiste uitspraak en onderbreek waar nodig. Op die manier kunnen ze zichzelf verbeteren als ze fouten zien of een woord vergaten neer te schrijven. Na de les stuurt Amira mij de geschreven teksten door via WhatsApp en ik stuur haar de verbeteringen door per mail alsook het volgende fragment dat ze moeten lezen en leren.
Ik heb heel veel bewondering voor Amira. Twee jaar geleden ontvluchtte zij, samen met haar familie, de bommen van Aleppo (Syrië). Amira bleef echter niet bij de pakken zitten en begon direct aan haar integratie in onze gemeente ofte haar nieuwe gemeente. Zij schreef zich in voor een zware cursus op de Campus GLTT HALLE en volgde ook nog les in mijn groep, speciaal voor de uitspraak. In haar land was Amira gediplomeerde boekhouder en dat wil zij hier ook weer maar hier, in België, wordt haar diploma niet erkend. Dus moet zij eerst perfect Nederlands kennen en daarna mag zij les volgen om een diploma van boekhouder te halen. Respect!
